Amsterdam 2 oktober 2009

Up
Handboogschieten januari 2009
Hoedendag Utrecht 24 januari 2009
Synchroonzwemmen 3 maart Heemskerk
Queenslunch  2009 Woerden
Queensoverleg Noord-Holland
wakan 22 maart 2009
Conventie Arnhem 2009
Inauguratie Hofio's mei 2009
Hoeden maken 15 mei 2009
Calenderday 16 mei 2009 Gouda
Dansen in de duinen 30 mei 2009
Oerol juni 2009
Fiets-fluisterboottocht juli 2009
VSM 4 augustus 2009 Alkmaar
13 augustus 2009 Viering!
Zomerdromen  6 september 2009
Voetmassage 11 september, Alkmaar
Beemsterwijngaard 25 september 2009
Amsterdam 2 oktober 2009
Clownen  7 september 2009
Queensday 2009 Amsterdam
Chocoladefestival 8 november 2009
Lady's Night 18 november 2009 Heerhugowaard
Schilderen 20 november 2009 Heiloo
Zeepjes maken 11 december 2009 Haarlem

Verslag geschreven door de Groothertogin

Op de ochtend van zaterdag 2 oktober 2009 keek niemand vreemd op bij het zien van een rode hoedenvrouw die de stationsrestauratie te Heiloo binnenstapte, maar toen er zich nog een aantal gelijksoortig uitgedoste vrouwen bijvoegde had men wel in de gaten dat er iets bijzonders aan de hand was. Wat dat dan was kwamen ze niet te weten, want de hele groep Rode Hoeden vrouwen stapte, zonder het geheim te verklappen, op de trein richting Amsterdam.

In Amsterdam aangekomen misten we een groepje Victorientjes. Zij zaten niet in de afgesproken trein. In Amsterdam werd na telefonisch contact duidelijk dat de groep een andere trein had genomen. Besloten werd dat iedere groep op eigen gelegenheid naar het Geelvinck-Hinlopenhuis zou gaan en dat we elkaar daar zouden ontmoeten. Onder leiding van Baronesse Beatrice toog de Heilooer groep naar de juiste tram en kwam zonder mankeren aan bij de receptie van het museum  in een voormalig koetshuis aan de Keizersgracht. Binnen korte tijd en achter elkaar arriveerden de Alkmaarse groep, de Queen van Castricum en de Voorburgse Rode Hoedsters. We waren met zijn vijf en twintigen wel wat aan de vroege kant, we moesten even wachten. Het wachten werd rijkelijk beloond, want toen de juiste tijd daar was werden we verwelkomd door de eigenaar die ons op het hart drukte om echt in stilte door de tuin te lopen. De buurvrouw ondervindt geluidshinder van pratende bezoekers in de tuin. We kregen het sein dat we in stilte door de tuin naar het andere pand konden gaan. Daar aangekomen bleek dat op een misverstand te berusten en werden we teruggestuurd. Dit spel werd nog een keer herhaald en toen we het doorhadden liepen we met een van de begeleidsters door de enorme tuin.

De tuin verbindt het voormalig koetshuis aan de Keizersgracht met het huis aan de Herengracht en is ruim honderd meter diep. Blikvanger in de tuin is de grote vijver. De vijver is ten opzichte van de panden in een bepaalde symmetrie aangelegd die vage herinneringen oproept aan de vijver in het Alhambra te Granada. Verspreid door de tuin en zelfs in de vijver zijn schitterende kunstwerken te bewonderen van Nadjezdja, baronesse van Ittersum die ons met haar aanwezigheid wist te verblijden. Toevallig omhoogkijkend zagen we dat ons bezoek niet onopgemerkt is gebleven. Vanuit de hoogste regionen werden er vensters geopend en kwamen camera’s te voorschijn om onze rood en paarse huisstijlen voor volgende generaties vast te leggen. In het hoofdpand aan de Herengracht werden we in het prachtig verbouwde sousterrain, dat ingericht is als tentoonstellings/annex concertruimte, onthaald met koffie en heerlijke koeken en werd ons het een en ander over het echtpaar Geelvinck-Hinlopen en hun beide panden uit de doeken gedaan. Hierna werden we in groepjes verdeeld en begonnen we aan de rondleiding door het hoofdpand. We werden rondgeleid door Geelvinckrondleidsters en onze eigen Roodvincken Barones Beatrice en Lady Anne Chevalier. Het museum is ondergebracht in een zogenaamd patriciershuis dat werd gebouwd in 1687. Het bestond zoals vele grote panden in steden en buitenplaatsen uit een kelder, een bel-etage, een woonverdieping, een slaapverdieping voor de familie en een zolderverdieping voor het personeel. Dit pand beschikt echter ook nog over een tussenetage die gebruikt werd om voorraden en tijdelijk overtollige zaken op te bergen. Deze tussenetage beslaat niet het hele pand, waardoor de uiterlijke symmetrie mank gaat. Dit was niet iedereen opgevallen, ook al had de gids al in de tuin gevraagd of we iets opmerkelijks aan het pand zagen. Omdat het koetshuis  aan de Herengracht en het pand aan de Keizersgracht precies tegenover elkaar liggen werden de tuinen samengevoegd tot een geheel. Zo ontstond de grootste particuliere tuin van de Amsterdamse binnenstad. De enorme beuk in de tuin van de buren is de een na oudste boom van de binnenstad ( de oudste is de boom bij het Anne Frankhuis).

Hoewel het museum vrij jong is, het bestaat pas een jaar of drie, beschikt het over een grote groep enthousiaste vrijwilligers die museum en tuin piekfijn op orde houden en de bezoekers rondleiden. We bewonderden de tentoonstellingsruimten, de bibliotheek, een grote eetzaal met prachtige wandbeschilderingen, een vertrek voor de vrouw des huizes en een muziekkamer.

Het bezoek aan het museum liep flink uit. Nadat we op balkon en bordes op de foto werden gezet, namen we hartelijk afscheid van onze gastvrouwen en vertrokken haastig te voet richting Gassan Diamantairs. Voor een gezamenlijk uitgebreide lunch hadden we geen tijd, sommigen kochten en passant een broodje bij een stalletje op het Waterlooplein , een ander groepje liep snel even een eetcafe binnen en weer anderen namen genoegen met een drankje op een terras. We wilden allemaal wel op tijd onze diamanten kunnen bewonderen. Op tijd arriveerden we bij Gassan alwaar we door een aardige jongedame eerst kort werden rondgeleid en daarna werden meegenomen naar een kantoorruimte waar ze ons op vakkundige wijze, vol humor, inwijdde in de geheimen van de diamantwereld. Natuurlijk werden we daarna in de gelegenheid gesteld om in de showroom diamanten naar keuze aan te schaffen. “Niet genoeg geld bij je? Geen nood, we accepteren creditcards”. Na een kopje koffie vervolgden we lopend onze weg en via het Waterlooplein en de halve stad kwamen we op de Albert Cuijp. Op de markt hadden we even nog de tijd om rond te lopen of tussen de fournituren bij “Ome Jan” te snuffelen. We raakten elkaar wel eens even uit het oog maar met behulp van het publiek: “verderop was nog zo’n paars groepie” raakten we niemand kwijt. Op tijd traden we restaurant Bazar binnen, een voormalige kerk,  alwaar we naar een lange tafel werden gedirigeerd. Sommigen kenden de ruimte als supermarkt en als platenwinkel, maar nu is het in gebruik, en zo te zien met veel succes, als mediterraan restaurant. De menukeuze was, heel verstandig, van tevoren al doorgegeven zodat de gerechten binnen korte tijd opgediend konden worden. Het werd een zeer gezellige en smakelijke maaltijd. Na het nemen van enkele foto’s namen we afscheid van elkaar. Voldaan over dag en maaltijd verlieten we het etablissement en keerden per tram en trein veilig huiswaarts.