|
VRIJDAG 16 NOVEMBER 2007 TASSENMUSEUM IN
AMSTERDAM
Gedeeltel ijk
verspreid over ons openbare vervoer arriveren zes Victorie vrouwen in de
hoofdstad. Waar ze spontaan het “Vivante”deel van een Rembrandt-achtig
tableau vormen. Maar
nog meer historie wacht ons in het prachtige Tassen museum Hendrikje. Het enige
museum ter wereld dat zo’n uitgebreide en gespecialiseerde collectie heeft van
16de eeuwse tassen, 17de
eeuwse buideltjes en aalmoezentassen, 18e eeuwse dijzakken,
portefeuilles en beugeltassen, 19e eeuwse reticules en kousenbeurzen,
klassieke en bijzondere modellen uit de 20ste eeuw. Zoals
doorzichtige witte plastic tassen uit de fifties in Amerika, maar ook Soco Bags,
Christian Lacroix, Lederer, Elsa Schiaparelli en Versace. Echt fanTAStisch!
Dit
nieuwe museum is het toonvoorbeeld van modern design en comfort met een
klassieke historie. Vijf eeuwen tas en toebehoren verspreid over drie etages,
een lunchroom met comfortabele banken, uitzicht op een fraaie binnentuin en een
ultramoderne toiletunit met potten op bejaardenhoogte.
Omdat de
tassen in de museumwinkel het PB (persoonlijk budget)van de queen overstijgen
beperkt zij zich tot een symbolische aanschaf. Een afbeelding van een tas in
marsepein. Als logo op een bonbon. Smaakt heerlijk en verstrekt dat aangename
vleugje chique.
Na ons
afscheid van dit tassenparadijs ontdekken we in de gracht een gondel met fraai
rood gekleurd baldakijn. Dat zou leuk zijn als uitje voor ons chapter! Maar wie
is de eigenaar van dit sierlijke scheepje? Donna Iesie gaat op onderzoek bij het
Italiaanse restaurant op de hoek. En wijst bij terugkeer naar een horeca
gelegenheid op het Thorbeckeplein. Waar wij binnengaan en hartelijk door de
aanwezige bezoekers (allen mannen en slechts éen
vrouw)worden ontvangen.Harde muziek, een scherm waarop een danseres erotisch rond een
barkruk danst en op de achtergrond een zwart gordijn. Welkom in stripteasetent
“Woodys”!
De
barman loopt gewillig met Prinses Maffi mee naar het bootje al heeft hij geen
flauw idee wie de eigenaar is. Vanwege het geluidsvolume begeve n de
achtergebleven Victorientjes zich weer naar buiten. Gevolgd door een aantal
bezoekers die ons nadrukkelijk voor een borrel uitnodigen. En beloven dat ze het
geluid zachter zullen zetten (wat een aardige aanpassing). Er wordt door de
Victorie Vrouwen wel even geaarzeld… Maar nee, de roep van winkeltjes is
sterker dus wij wimpelen de uitnodiging af en lopen verder.
Naar een
falaffel tentje waar schier eindeloos kan worden bijgeschept in het Turkse
broodje. Loopt Lady Lizzy rood aan van een te hete saus? Gewoon een andere saus
er flink overheen klodderen is het geroutine erde advies van Donna Iesie.
En
daarna belanden we in een “Lush” winkel. Een enthousiaste verkoopster loodst
ons door twee etages met dier- en milieuvriendelijk vervaardigde body artikelen.
Ruiken, voelen, smeren en masseren…De chocoladezeep is zo overtuigend dat de
queen zich moet beheersen om niet haar tanden er in te slaan. En wat te denken
van die naar kaneel en nootmuskaat geurende badbollen?Oef!
Samen met andere Victorievrouwen zoekt ze tenslotte haar heil in de aanschaf van
een massage bar met de naam:”Shimmy shimmy”(een buikdans beweging).Maar deze
Shimmy Shimmy samengesteld uit lavendel, vanille en rode glitters mag gewoon op
de handen.
Op het
Informa tiepunt van het station treffen we de zoveelste man die van
ons voorkomen
onder de indruk is. Maar ook hij heeft een rode pet en een rode band, die hij speciaal voor ons
op zet! Een
laatste cappuccino en op weg met het ijzeren paard. Waarbij door een al te
geanimeerd gesprek de Heiloose Victorientjes zich vergalopperen en pas in Alkmaar uitstappen. Waar de Queen haar partner per mobiel van de vertraging op
de hoogte brengt. De door hem bereide maaltijd moet op een later tijdstip de
magnetron in. Om geheel in stijl te blijven citeert hij als reactie op de
vertraging een Koninklijke uitspraak:”Dat is een beetje dom!” Eh, ja…
|