|
|
|
|
Op die zonnige lentedag
duiken veertien Victorientjes in het donker. Ontdekken struikelend en
schuifelend onze andere zintuigen in dat verduisterde kerkje in Velsen. Terwijl
wij vertwijfeld in deze totale zwartheid rond strompelen blijkt onze blinde gids
perfect te kunnen “zien”. “Wil die mevrouw in het midden van de rij even
een halve meter naar links gaan?” Huhh?? Dit alles zonder dat ze ons aanraakt,
want die klamme handjes op onze schouders zijn toch echt van de Victorientjes.
Een non verbale doch stevige smeekbede:Help, laat me niet alleen!! Het totale
gevoel van hulpeloosheid en afhankelijkheid dat je overvalt als je plotseling
niks meer kunt zien! We tikken verwoed met
onze stokken tegen elkaars voeten en schenen. En soms tegen een geleidingsmuur
of geribbelde tegels, zoals de bedoeling is. Aarzelend stappen we voorzichtig
door grint, houtsnippers en beklimmen een heel stijl bruggetje over water.
Tasten op de marktkraampjes waar een ananas wel te herkennen valt maar wat zijn
nou die andere ronde dingen? Wandelen door een park en verkennen de beelden.
“Ik voel knieën”, roept Lady Elmlane enthousiast uit. “Nee, dat zijn
borsten”, merkt onze gids droogjes op,”voel maar dat er nog een buik onder
zit”. Inderdaad! Als de queen ook deze borst/buikroute volgt merkt ze dat deze
eindigt in een scherpe punt(??) Plotseling staan we op
straat. Gierende wielen van auto’s en pneumatische hamers van
wegwerkers.”Zoek het knopje van het voetgangerslicht”, instrueert onze gids.
Terwijl de queen al tastend alleen grote (borst)knoppen vindt drukt Lady Lorna
op de juiste toets. Tijdens het ratelende geluid proberen wij haastig over te
steken. Langs kliko bakken, een fiets en nog wat onduidelijks. “O ja,” roept onze
gids, “denk je even aan de op- en afstapjes van de stoepen. En er wordt aan de
weg gewerkt, dus let even op de losse tegels.” Ondanks zeer sterke beelden van
verzwikte enkels, dubbel geklapte voeten en hernia’s zwoegen we verder. De
queen ontvangt een visioen van een sneeuwschuiver voor haar die alle grond
stevig en glad maakt. Maar nee dus… Totaal afgemat bereiken
we de bar waar we een sapje drinken en proberen te betalen. Waar de één
euromunt toch verdacht veel lijkt op die van twee en het verschil tussen 10 en
20 eurocent ook minimaal voelt. Terwijl Jan de barman in snel tempo langs ons
rent en de bestellingen uitvoert. Weer zo’n blinde die in het donker kan zien,
zucht.. Muziek klinkt en prinses
Myrtha danst (zegt ze). Vanwege koude voetjes want haar gevoelstemperatuur werkt
prima. En dan, ja dan willen we
toch wel erg graag naar buiten. We sluiten achter Vrouwe Felicia aan en stappen
e We zijn allemaal diep
onder de indruk door deze intense ervaring en nu wel toe aan een drankje. Lady
Lorna kent een restaurant en wij zullen haar volgen. Raken haar op een
bouwterrein kwijt en staan dan, gedesoriënteerd, met vijf auto’s voor een
pont. Waar is Lady Lorna? Moeten we nu wel of niet met de pont en dan? We maken
een lange dwaaltocht langs het water. ”Ja”, merkt Lady Fleurs op,”zo zien
we nog eens wat”. Bereiken tenslotte het restaurant “De kop van Holland”.
En treffen Lady Lorna aan bij een lege kom terwijl ze enthousiast uitroept
”Heerlijke vissoep!” Sehrazade opteert echter
voor het "Seniorenmenu",een verrassende aanbieding. Terwijl ze een
vormfoutje van haarzelf en Lady Joanne corrigeert. Omdat maart haar
verjaarsmaand is ruilt ze met de hoed van Lady Joanne.Ja, paars mag je dragen
als je jarig bent en rood tijdens alle andere maanden! |
en trapje op en
weer af en weer op, totaal gedesoriënteerd. Waar is nu toch die uitgang?”Jan,
Jan, waar ben je?” En dan is daar die helpende hand en leidt ons, door de
gordijnen heen, naar de deur van de uitgang.